againandagain

1 ธันวาคม 2552

11:21

ชั้นนั่งทำงานอยู่สาขาต่างอำเภอมาได้สองสามวันแล้ว  งานน้อย... แต่เหนื่อยกับการเดินทาง  ทุกวันในเวลาเช้าและเย็น   เป็นเวลาของการเดินทาง  จากวันแรก ๆ ที่รู้สึกว่าระยะทางช่างแสนไกล  กลายเป็นความคุ้นชินและเหมือนระยะทางจะสั้นลงในวันถัด ๆ มา

อำเภอที่ชั้นมานั่งทำงาน 6 วัน ในทุก ๆ สองสัปดาห์นี้  เป็นอำเภอที่อยู่ท่ามกลางขุนเขา  ชั้นพบว่าบ้านเรือนที่นี่แทบหาบ้านที่ตั้งอยู่บนพื้นราบไม่ได้   ถนนหนทางจะเป็นเนินชันมากน้อยขึ้นอยู่กับทำเล  อากาศหนาวเย็นกว่าในตัวจังหวัดเล็กน้อย   ผู้คนและสิ่งแวดล้อมยังไม่ผ่านการขัดย้อมมากนัก  การได้ออกมาพบเจอสิ่งแวดล้อมดี ๆ อย่างนี้  แลกกับความเหนื่อยในการเดินทางไกลเพื่อมาทำงานก็ดูจะคุ้มค่าไม่น้อย

งานอดิเรกใหม่ ๆ ทำให้ชั้นมีเวลาในการขีดเขียนน้อยลง  แต่ถึงไม่ได้เขียนเล่าเรื่องราวบ่อยนัก  แต่ก็ยังหมั่นแวะเวียนเข้ามาเสมอ ๆ  มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันไปแล้ว

อากาศที่นี่หนาวเย็นจับใจ  สมใจคนถักไหมพรมนัก  ชั้นมีโปรแกรมตั้งเต้นท์เผชิญความหนาวมากมายหลายที่  แต่ไม่สามารถระบุวันเวลาได้  เพราะงานที่ยังไม่นิ่งและความลังเลในใจ  จนเริ่มมีเสียงบ่นงอนจากเพื่อน ๆ บ้างแล้ว

จากที่ชั้นนั่งทำงานอยู่เวลานี้  มองออกไปเห็นดอยภูคาใกล้เหมือนเอื้อมมือคว้าได้  เวลานี้คงทำได้แค่มองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น  คงเหมือนหลาย ๆ สิ่ง ... ได้แค่มองดู .... แต่ไม่อาจสัมผัส

ระลอกเกลียวคลื่น