"เวลาที่หายไป"

posted on 18 Jun 2015 16:10 by againandagain
18 มิถุนายน 2558 16:09
 
          ใกล้เลิกงานแล้ว  งานราชการเลิก 4 โมงครึ่ง เช้าสาย บ่ายโดด โลดก่อนเลิก ก็ยังมีนะ  ยังไม่เชย .. ยิ้ม ยิ้ม  งานหมดโต๊ะแล้ว (ของวันนี้) แต่ชั้นยังไม่กลับ เป็นโอกาสและเวลาอันดีที่จะเบียดบังเวลาราชการมานั่งเขียนบันทึก.. ^^'
 
          งานที่บ้านของชั้นเริ่มต้นที่ตี 5 ครึ่ง เตรียมอาหารเช้า จัดการเจ้าตัวแสบ แค่นี้ก็หมดเวลาแล้ว ไอ่ที่คิดว่าจะแต่งหน้าทำผมให้เหมือนคนอื่นนั้น  ชั้นไม่มีโมเม้นท์นั้นมากว่า 5 ปีแล้ว ระหว่างทางที่ต้องเดินทางจากบ้านไปส่งลูก  เราก็จะหัดอ่านหนังสือกันในรถ ไปส่งลูกแล้วตัวเองก็มาทำงาน
 
          งานที่ทำงานของชั้นเริ่มพร้อม ๆ กับเวลาเพลงชาติไทย ทำงาน ทำงาน กินข้าวกลางวันในที่ทำงาน (มีกองทุนอาหารกลางวัน) กินข้าวเสร็จก็ทำงาน ทำงาน แล้วก็กลับบ้าน
 
          งานที่บ้านเริ่มอีกครั้ง เตรียมอาหารเย็น ซักเสื้อผ้า สอนการบ้านลูก เล่านิทานให้ลูก พาลูกเข้านอน  แค่นี้ก็หมดเวลาแล้ว ไอ่ที่เคยว่างงงงง ถักโครเชต์ นั่งเขียนบันทึก หรืองานอดิเรกอื่น ๆ พับไปกว่า 5 ปี แล้วเหมือนกัน... ยิ้ม ยิ้ม
 
          ตอนยังไม่แต่งงาน  ชั้นไม่เคยอยากมีลูกเลย  รู้สึกว่าโลกนี้อยู่ยาก สงสารเด็กเกิดใหม่ แต่พอแต่งงานแล้วความคิดก็เปลี่ยนไป  ถามตัวเองว่าแล้วที่หา ที่มี จะทำไปเพื่ออะไร เพื่อใคร  เป้าหมายในชีวตก็ไม่มี มองของที่ตัวเองทำ ที่ตัวเองสะสม  แล้วคิดว่าต่อไปใครจะดูแลรักษา (ตอนนั้นคิดแค่นั้นจริง ๆ)
 
          ดูชั้นตอนนี้สิ  เวลาที่จะเป็นของตัวเองก็หาได้น้อยเต็มที  กิจกรรมยามว่างที่เคยโปรดปรานก็หายไปหมด โลกทั้งใบของชั้นมีแต่ครอบครัว  เพราะเมื่อคิดว่า ณ เวลานี้ลูกยังเล็ก โลกทั้งใบของเค้าก็มีแต่ พ่อกับแม่ เค้าจะอยู่ตัวติดกับเราแค่ไม่กี่ปีหรอก  เมื่อเค้าโตขึ้น  โลกของเค้าก็จะมีอย่างอื่นเข้ามามากมาย ในเวลานั้นพ่อกับแม่ก็จะตัวเล็กลง
 
          กอบโกยและจดจำเวลาวัยเยาว์ของเค้าที่อยู่กับเราเอาไว้ให้มาก ๆ เพราะเมื่อเค้าโตขึ้น เราจะได้มีเรื่องให้คิดถึงและยิ้มกับวันคืนเก่า ๆ ของเรากับลูกในยามเหงาคิดถึงเค้า...ยิ้ม ยิ้ม
 
 
 
ระลอกเกลียวคลื่น
 
 

Comment

Comment:

Tweet